free simple web templates

Historia rasy

Mobirise

Duży szwajcarski pies pasterski

Zdrowie rasy


Duży szwajcar jako rasa należąca do molosów, jest narażony na choroby stawów.
Z uwagi na głęboką klatkę piersiową - skręt żołądka oraz śledziony.
Wśród populacji dużych szwajcarów w Europie i USA odnotowuje się także przypadki epilepsji.
Sporo psów tej rasy ma distichiasis - dwurzędowość rzęs jest to wada rozwojowa, polegająca na obecności dodatkowego rzędu rzęs przy wewnętrznej krawędzi powieki. W przypadku gdy rzęsy podrażniają rogówkę należy je usunąć lub chirurgicznie skorygować powiekę.
U niektórych szwajcarów występują problemy z układem moczowym oraz trawiennym.
Związane z niestrawnoscią bywają ataki lizania podłogi (dywanu, zjadania trawy itp). Występują szczególnie u szczeniąt, jednak zdarzają się także dorosłym psom. Związane jest to w kwasowością żołądka, dobrze jest podać leki ją regulujące.


Osteochondroza (martwica chrzęstno - kostna)
To rodzina chorób ortopedycznych dotykająca w szczególności szybkorosnące psy dużych ras. Występuje najczęściej u psów w okresie intensywnego wzrostu. Jest to zaburzenie ukrwienia fragmentów kości wskutek czego ulegają one martwicy. Konsekwencją osteochondrozy jest OCD (osteochondritis dissecans). W jej przebiegu dochodzi do pęknięcia i oddzielenia się od warstwy podchrzęstnej kości fragmentu chrząstki stawowej, która jako tzw. mysz stawowa znacznie zakłóca ruch stawów.

OCD może dotknąć dowolny staw. U dużych szwajcarskich psów pasterskich najczęściej jest to staw barkowy. Objawy kliniczne; kulawizna chorej kończyny, ból przy badaniu stawu, obrzęk. Występują najczęściej pomiędzy 4 a 8 miesiącem życia. Powstawaniu choroby sprzyjają błędy żywieniowe (zbyt bogaty energetycznie pokarm, źle zbilansowany wapń ), uraz, niedokrwienie, czynniki hormonalne. Chorobę diagnozuje się na podstawie zdjęcia rengenowskiego. Mogą być dziedziczone predyspozycje do OCD, nie dziedziczy się samej choroby. Dlatego ważne są badania rodziców i przodków, aby nie dobierać do rozrodu obojga rodziców obciążonych chorobą

Leczenie polega na stosowaniu leków przeciwbólowych oraz glikokortysteroidów lub, jeszcze lepiej, ze względu na brak skutów ubocznych, homeopatycznego leku - Traumel S, w iniekcjach dostawowych. Zawsze warto wypróbować tę formę terapii zanim przystąpimy do leczenia chirurgicznego. Polecam także wypsóbowany, wspaniały specyfik homeopatyczny regulujący gospodarkę wapienną organizmu Vermiculite D6. Podaje się 3 x 5 kuleczek dziennie przez 10 dni. W razie potrzeby powtarzać.


Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu z powierzchni stawu martwej tkanki. Jamę stawową wypełnia się płynem fizjologicznym i roztworem antybiotyku.
Pamiętajmy jednak, przed podjęciem decyzji o interwencji chirurgicznej, na którą najczęściej niestety namawiają nas weterynarze, że zmiany pooperacjyjne są nieodwracalne a staw narażony w przyszłości na zwyrodnienia.


Dysplazja stawu biodrowego.

Jest to wada dziedziczna polegająca na niedorozwoju panewki miednicy, jej więzadła ikości udowej, co daje obraz nadwichnięcia. Między innymi, przyczyną dysplazji jest chów w pokrewieństwie. Objawy mogą się pojawić w 3-4 miesiącu życia.

Dysplazja stawu łokciowego .
Są to różne wady wrodzone występujące niezależnie od siebie:
1. Izolowany wyrostek dziobasty przyśrodkowy kości łokciowej. 2. Osteochondrozę bloczka kłykcia kości ramiennej. 3. Izolowany wyrostek dodatkowy kości łokciowej. 4. Izolowany nadkłykieć przyśrodkowy kości ramiennej.




Distichiasis - dwurzędność rzęs (łac. distichiasis, ang. distichiasis, distichia) jest to wada, polegająca na obecności dodatkowego rzędu rzęs (lub pojedynczych egzemplarzy) przy wewnętrznej krawędzi wolnego brzegu powieki . Włosy te są często bardzo delikatne i wada jest bezobjawowa. W przypadkach, gdy nieprawidłowo rosnące rzęsy ocierają rogówkę, konieczna bywa wizyta u okulisty. Rzęsy rosną w kierunku gałki ocznej, przez co mogą ją podrażniać. Stopień nasilenia choroby bywa zmienny; czasem występuje jedynie w postaci pojedynczej rzęsy, nie urażającej gałki ocznej, czasem pojawia się cały rząd rzęs, silnie drażniących oko. W ostrej formie, przy stałym podrażnianiu gałki ocznej, distichiasis może doprowadzić w wyniku wtórnych procesów zapalnych nawet do ślepoty, jeśli właściciel w porę nie uda się z psem do okulisty
Sposobem na pozbycie się tej dolegliwości, jest usuwanie rzęs - najczęściej poprzez wymrożenie nieprawidłowo rosnących rzęs. Jest to prosty zabieg nie mający wpływu na komfort zwierzęcia. 
Distichiasis jest chorobą dziedziczną. Psy nią dotknięte są dopuszczone do hodowli, nie można jednak kojarzyć dwóch osobników z distichiasis -dopuszcza się natomiast krzyżowanie zdrowego osobnika z chorym.


Entropium - to zawinięcie brzegu powieki w stronę gałki ocznej co powoduje drażnienie rogówki włosami sierści psa. Oko zaczyna łzawić i sprawiać ból. Jeśli entropium zostanie zdiagnozowane wcześnie w wieku 2-3 miesięcy, jest szansa, że w miarę rozrastania się głowy zwierzęcia powieka zostanie odciągnięta od gałki ocznej. Wspomożenie tego procesu środkami farmakologicznymi może spowodować, że uniknie się interwencji chirurgicznej. W późniejszym wieku leczenie zachowawcze rzadko przynosi efekty. Najczęściej wtedy niezbędna jest korekta chirurgiczna powieki.
Zabieg należy wtedy powierzyć wyłącznie specjaliście od okulistyki weterynaryjnej, gdyż wymaga pecyzji i doświadczenia.

Ektropium - to wywinięcie dolnej  powieki na zewnątrz. Odstając powieka tworzy kieszeń do której dostają się różne zanieczyszczenia. Leczenie polega głównie na zaklaplaniu w przypadkach powstania stanu zapalnego.


Skręt żołądka - Schorzenie to polega na nagromadzeniu gazu w żołądku, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w jego wnętrzu i rozszerzenia narządu. Na tym może się zakończyć, często jednak dochodzi też do skrętu żołądka wokół własnej osi. To skutkuje zaciskaniem okolicznych naczyń krwionośnych i wstrząsem.Niezwykle istotne w zwiększeniu szans na przeżycie po wystąpieniu skrętu żołądka jest wczesne rozpoznanie problemu. Warto znać więc typowe objawy towarzyszące temu syndromowi.

Charakterystyczne są:
- bezproduktywne próby wymiotowania, 
- apatia,
- niepokój,
- ból brzucha, a następnie rozszerzenie przedniej jego części,
- skowyt (świadczący o bólu),
- nadmierne wydzielanie śliny,
- początkowo przyspieszone tętno (pow. 120 uderzeń/min.), słaby puls, bladość lub przekrwienie błon śluzowych,
- zwiększona częstotliwość oddechów, oddechy płytkie i ciężkie, dyszenie.

W zdecydowanej większości przypadków konieczna jest interwencja chirurgiczna. Polega ona na repozycji skrętu, ocenie stanu żołądka pod kątem ewentualnych zmian martwicowych oraz gastropeksji, czyli przyszyciu żołądka do ściany jamy brzusznej. To jednak nie zawsze zapobiega nawrotom choroby.